BRASSWiND

สวัสดีครับ

ผมมีนิทานจะเล่าให้ฟัง

เรื่อง  เด็กน้อยกับกำแพง...

เด็กน้อยคนหนึ่ง 

เดินเล่นไปในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ 

เขามีเพื่อนเป็นต้นหญ้าเล็กๆ 

ดอกไม้แรกแย้ม 

หรือแม้แต่ต้นไม้ใหญ่ที่ยืนต้นมาหลายสิบปี  

เด็กน้อยชอบเล่นกับต้นหญ้า 

หยอกล้อกับดอกไม้  

พูดคุยกับต้นไม้ใหญ่ทั้งต้นเก่าต้นใหม่ที่เขารู้สึกเป็นมิตร 

 

วันหนึ่งเขาเดินผ่านมาพบกับกำแพงร้าง  

เด็กน้อยเดินเข้าไปใกล้ๆ 

และเอ่ยคำทักทายกับกำแพง เพื่อนใหม่ของเขา

กำแพงยิ้ม และพูดคุยกับเขาอย่างเป็นมิตร

 

เขาสังเกตเห็นที่ผนังกำแพงนั้น

มีร่องรอยของการถูกทำลาย 

เด็กน้อยรู้สึกไม่ดีเลย

ไม่อยากให้กำแพงนั้นมีรอย  

ไม่อยากให้เพื่อนของเขาอยู่ในสภาพนี้

แต่เขาจะช่วยเพื่อนของเขาอย่างไร 

ในเมื่อเขาเองก็เป็นเพียงเด็กตัวเล็กๆ

แล้วรอยร้าวบนกำแพงนั่นก็สูงเหลือเกิน

เขาไม่กล้าแม้จะปีนป่ายขึ้นไป

ด้วยกลัวว่าจะก้าวล้ำเส้นเข้าไปยุ่งย่ามวุ่นวาย

ทำให้กำแพงต้องรำคาญใจ

พาลไม่อยากเป็นเพื่อนกับเขาเสียเปล่าๆ

เขาจึงเลือกที่จะยืนอยู่ข้างล่าง  ที่เดิม

ตรงที่ที่เขาเคยยืน

 

 

จากวันนั้น

เด็กน้อยไม่ลืมเรื่องกำแพงนั่น 

ยังคงแอบหวัง

ว่าจะมีคนมาเห็นและซ่อมแซมกำแพงนั้นให้สวยเหมือนเดิม

เด็กน้อยคิดเพียงเท่านี้ 

เวลาผ่านไป 

แต่สิ่งที่เขาพบก็ยังคงเป็นกำแพงที่มีรอยผุพังอยู่เช่นเดิม 

 

แล้ววันหนึ่ง 

เขาออกมาเดินเล่นเหมือนเช่นเคย 

และได้พบกับชายคนหนึ่ง 

ยืนมองกำแพงนั้นอยู่ 

เด็กน้อยดีใจ  ในที่สุดก็มีคนมาเห็นเสียที 

คุณจะซ่อมมันไหม 

เด็กน้อยถาม 

ชายผู้นั้นยิ้มแล้วตอบว่า 

เด็กน้อยเอ๋ย  ไม่ว่าฉันจะเป็นช่างฝีมือดีเพียงใด 

ก็ไม่สามารถทำให้กำแพงนี้สวยเหมือนเดิมได้หรอก 

ไม่มีทางจริงๆ

 

เด็กน้อยหน้าเศร้า   

 

อย่าห่วงเลย

 แม้กำแพงด้านที่เห็นอยู่จะมีร่องรอยของการถูกทำลาย  

แต่กำแพงนี้ก็ยังมั่นคงแข็งแกร่ง ยืนหยัดอยู่ได้มิใช่หรือ ?

 

การที่เจ้ามองกำแพงนี้เมื่อใด ก็ทุกข์ใจเมื่อนั้น  

นั่นเพราะว่าเจ้าเห็นกำแพงนี้เพียงด้านเดียว 

คือด้านที่มีรอยถูกทำลายเท่านั้น 

กำแพงนี้มีอีกด้านที่เจ้ามองไม่เห็น  จริงไหม?

 

นั่นสินะ !  เด็กน้อยมองที่กำแพง 

แล้วนึกถึงกำแพงอีกด้านหนึ่งที่เขามองไม่เห็น

เขาหลับตาลง

และขอให้กำแพงอีกด้านนั้นสวยงาม  แข็งแรง  

พอที่จะทำให้กำแพงนี้ไม่พังไป

ขอให้กำแพงเพื่อนของเขา  ยังคงแข็งแกร่งอยู่อย่างนี้

เป็นที่ที่เขาสามารถแวะเวียนมาวิ่งเล่น และพูดคุย

อย่างน้อย เขาก็ได้รู้ว่า  กำแพงเพื่อนของเขายังอยู่ที่เดิม  ตรงนี้... 

 

   

จากวันนั้นจนวันนี้ 

เด็กน้อยก็ยังคงชอบออกมาเดินเล่นในทุ่งหญ้ากว้าง 

และไม่ลืมที่จะแวะมาทักทายกำแพงเพื่อนของเขา 

ถ้ามันไม่ทำให้กำแพงนั้นรู้สึกอึดอัดจนเกินไป 

...เด็กน้อยขอเพียงเท่านี้เอง...

 

เด็กน้อย  ยังคงชอบเดินเล่นไปในทุ่งกว้าง  ทักทายเพื่อนใหม่ๆ เหมือนกับคุณนั่นแหละ

เพื่อนคนดีของผม

edit @ 28 Jan 2008 19:10:53 by BRASSWiND